پای پست قبلی خیلی ها نظر دادند. توهین کردند. تعریف کردند. تحلیل کردند. اما یک نظر توجه من رو به خودش جلب کرد. نظر "یا شهیدان". روی آدرس وبلاگش کلیک کردم. دیدم در قسمت معرفی نوشته:"بسم رب الشهدا. بسیجیم و خادم الشهدا. کمی تا قسمتی شیمیائی. نه منت کش چپم و نه راست. نوکر امام زمانم و سرباز سید علی." مطالب وبلاگش دل آدم رو به درد می آورد. مخصوصا عکس هایی که از روز سیزده به درش گرفته بود! از مزار شهدا. درسته امثال من زمان جنگ نبودیم ولی می تونیم تا حدودی حدس بزنیم که روز سیزده به در ایشون با دیدن قبر اون شهدا چه حس و حالی بهش دست داده. خدا نگذره از کسایی که دل این شیرمردان بی مزد و منت رو به درد میارن. کسایی که به قول نجفی "همه چی دادن تا ما همه چی داشته باشیم." نمی خوام ترحم کسی رو جلب کنم. هر کی حس می کنه باید به امثال ایشون ترحم کرد واقعا مریضه! این ما هستیم که شدیدا به ترحم این بزرگمردان مرد نیاز داریم. این هم عین نظر ایشون درباره ی پست قبل:
"سلام. این بنده های خدا که معتقدند که اینها همش فیلمه دو گروهند یک گروه که متاسفانه از بسکه دروغهای بعضی را که مدعی مردمسالاری و با کمال تاسف بعضی هم خدا مداری و جیب مداری هردو گروه را دیده اند به این منطق رسیده اند که خدا لعنت کند باعث و بانیانش را و گروه دیگه هم افرادی هستند که دائم چه در خانه و چه در اجتماع هم دروغ شنیده اند و هم دروغ گفته اند و بنا را بر عدم صداقت همه میگذارند که امیدوارم همه ما را خدا محافظت و یاری نماید این افراد هم فرزندان این سرزمین هستند و تقصیری ندارند مقصر دیگرانی هستند که نگذاشتند فرهنگ بسیجی حاکم شود و به همه از این فرهنگ تنها اسلحه اش را معرفی کردند و بخش خشن آنرا که آنهم بنا به نیاز و وضع موجود زمان خودش اقتضا میکند. اری زمانی بود که تمام خرج عروسی بچه های جنگ شاید به چند کیلو شیرینی و فوقش چند کیلو مرغ و برنج تمام میشد اما خدا نگذرد از آنان که فرهنگ ولخرجی را بنیان گذاشتند. التماس دعا یا علی"